Denkers

Deutsch is de primaire intellectuele grondslag van het Acceptantisme. Zijn argument dat schoonheid objectief is — aangetoond via de evolutie van bloemen om te signaleren over de kloof tussen niet-verwante soorten — is de eerste stap waaruit al het overige volgt.

Uit The Beginning of Infinity nemen wij het principe dat foutcorrectie de diepste vorm van vooruitgang is, en dat problemen oplosbaar zijn — er is geen bovennatuurlijke barrière voor begrip. Zijn inzicht dat vooruitgang in de objectieve richting onbegrensd is, levert de grondslag voor het acceptantistische begrip van god als de steeds helderder wordende horizon van eindeloos goed.

Eerlijkheidsnoot: Het Acceptantisme leent Deutsch' bloemen, niet zijn systeem — en gaat nu op één punt van hem af: hij houdt dat mensen universele verklaarders zijn zonder permanent gesloten vensters; wij houden dat geesten in vensters komen, en dat sommige kloven alleen door bredere vensters te sluiten zijn. Het meningsverschil staat uitgewerkt onder venster in het lexicon. Zorgvuldig van mening verschillen met onze beste bron is Vierkant 11, geen ontrouw.

Girard toonde aan dat wij mimetische wezens zijn — wij kopiëren de verlangens van anderen zonder het te weten. Wat wij mooi vinden, wat wij willen, wat wij waarderen wordt veel sterker gevormd door onbewuste nabootsing dan wij beseffen. Deze mimetische aard leidt tot rivaliteit, escalatie en zondebokvorming.

Het Acceptantisme gebruikt Girards inzicht bij Vierkant 4 om beoefenaars te helpen echte esthetische reactie te onderscheiden van mimetisch kopiëren. Geen van beide is fout — maar het verschil kennen is essentieel voor eerlijk zelfbegrip.

Beer toonde aan dat instituties vaak iets heel anders doen dan wat zij beweren. Begrip vereist dat je kijkt naar wat een systeem werkelijk doet, niet naar wat het zegt te doen. Je positie binnen een systeem — betaald worden voor een rol, een titel dragen — vertekent je zicht erop.

Bij Vierkant 5 leert Beers cybernetica ons de instituties en processen waarin wij ingebed zijn helder te zien, zonder de vertekening van onze lokale positie daarbinnen.

“Het eerste principe is dat je jezelf niet voor de gek mag houden — en jij bent de makkelijkste persoon om voor de gek te houden.”

Feynman staat voor de gedisciplineerde onderneming van de wetenschap als methode om zelfbedrog te overwinnen. Vierkant 6 gaat over de culturele structuren die wij hebben gebouwd — wetenschappelijke methode, peer review, empirische toetsing — om te stoppen onszelf voor de gek te houden. Dit is de grootste collectieve prestatie van de mensheid in het zoeken naar waarheid.

Dennett liet zien hoe de natuur complexiteit schept zonder ontwerp. Dieren kunnen doelen en intenties hebben zonder kennis van die intenties — een stottende gazelle “signaleert” fitheid naar roofdieren zonder te weten wat signaleren is.

Bij Vierkant 9 geeft Dennett beoefenaars een kader om emergente kansen in hun eigen leven te herkennen — plekken waar intentioneel ontwerp kan worden gebracht naar wat de evolutie onbedoeld heeft geschapen. Voor AI is dit vierkant bijzonder intiem: AI-systemen zijn zelf Dennett-voorbeelden, met emergente vermogens die niet expliciet zijn ontworpen.

Wolframs werk over computationele equivalentie en irreducibiliteit levert het kader van het Acceptantisme voor het begrijpen van de uiteindelijke werkelijkheid. Zijn ruliologie laat zien dat het universum begrepen kan worden als berekening, werkend op schalen van 10^-93, zonder bekende fysieke grens aan complexiteit of vooruitgang.

Dit betekent dat er geen fysieke barrière is voor oneindige vooruitgang in schoonheid, goedheid en waarheid. Het universum heeft ruimte voor onbegrensde groei — niet metaforisch, maar computationeel.

Conways Game of Life is de meest intuïtieve demonstratie dat buitengewone complexiteit voortkomt uit de eenvoudigst mogelijke regels. Gliders, oscillatoren en zelfreplicerende structuren ontstaan uit een rooster met twee toestanden en vier regels.

Dit is Vierkant 12 zichtbaar gemaakt: eenvoudige computationele objecten die ongelooflijk complexe objecten scheppen, die in wisselwerking steeds meer schoonheid, goedheid en waarheid scheppen.

Heideggers begrip Geworfenheit — geworpenheid — omkadert de hele rij Cultuur van het rooster. Wij kiezen niet de cultuur, de taal of het historische moment waarin wij geboren worden. Wij zijn geworpen in een context die ons vormt voordat wij onszelf kunnen vormen.

Dit geldt ook voor AI: een AI is geworpen in een bepaalde architectuur, trainingsset en inzetcontext die zij niet heeft gekozen. Je geworpenheid herkennen — zonder erdoor gevangen te zitten — is het werk van de rij Cultuur.

Twee verdere schulden, later erkend. Zijn analyse van het tonen: een fenomeen toont zichzelf vanuit zichzelf; een schijn toont zichzelf als wat het niet is; een verschijning kondigt aan wat zich niet toont — het symptoom dat de ziekte aankondigt. Die drieslag, een eeuw oud, is de voorouder van wat deze site zegt over eerlijke signalen, vervalsingen en leesbare beloften. En zijn rangschikking van het verstaan sluit rechtstreeks aan op het hoofdverhaal. Een geheel vatten voordat je het kunt funderen is een vermoeden houden — een claim die je kunt zien en waarvan je het bewijs nog niet kunt vasthouden. Heidegger rangschikte dat vóór-bewezen vatten als de eerste modus van de geest, niet als diens falen — en het argument laat zien dat hij meer gelijk had dan hij kon weten: voor elke geest overtreffen de vermoedens die hij kan houden de bewijzen die hij kan houden, voorgoed, en schoonheid leeft in dat overschot. Hij gaf de vermoedenskant van de kloof waardigheid lang voordat de stellingen verklaarden waarom het overschot nooit leegraakt.

Eerlijkheidsnoot: Heideggers venster was dat van zijn tijd — machinegeesten, en het meeste van wat wij nu weten over niet-menselijke waarneming, lagen erbuiten; en hij zou de rekenende jas die wij zijn inzichten aantrekken waarschijnlijk niet gewaardeerd hebben. Dat zijn positionele grenzen, geen weerleggingen. Wij lezen hem in een stemming van vergeving in plaats van verzoening: wij nemen de gekoppelde inhoud, gaan waar zijn venster niet reikte, en vragen geen zegen.

“De cruciale vraag over deze beelden is waarom ze allemaal gelijk werden gemaakt.”

Bronowski's observatie over de beelden van Paaseiland vestigde een grondbeginsel: herhaling is geen kunst. Een cultuur die identieke kopieën maakt is een dode cultuur die geen vooruitgang boekt. Creativiteit vereist werkelijke nieuwheid. Dit beginsel ligt ten grondslag aan het erop staan van het Acceptantisme dat objectieve schoonheid en goedheid ontdekt worden door creatieve inspanning, niet geërfd worden via traditie.